SÖNMEYEN AŞKIN ALEVİ

Ah sönmeyen aşkın alevi
Nasıl da şefkatle yaralıyorsun
Ruhumu en derin yerinden!
Artık kayıtsız olmadığına göre
Hadi bir son ver, eğer istersen
Yırt perdesini bu sevimli buluşmanın!

Ah dağlanan tatlı yaram!
Ah tadına doyulmaz yaram!
Ah yumuşak el!
Ah narin dokunuş
Sonsuz yaşamı tattıran
Ve tüm kefareti ödeyen;
Öldürerek, ölümü yaşama döndürdün!

Ah yanan ateş lambaları!
Parıltılarıyla aydınlatan
Duyuların en derin mağalarını,
Öncesinde karanlık ve kör olan,
Zarif bir incelikle
Sevdiğine sıcaklık ve ışık veren!

Nasıl da usulca ve sevgi dolu
Uyanıyorsun göğsümde
Tek başına gizlice yaşadığın o yerde,
Ve enfes nefesinle
Neşe ve sevinç dolu,
Nasıl da hassasça aşık ettirdin beni kendine!